Ανάμεσα στα αναγνωρισμένα οφέλη της τακτικής αερόβιας άσκησης είναι (Haykowsky, et al, 2005):
- Ενίσχυση των μυών που εμπλέκονται στην αναπνοή, για να διευκολύνουν τη ροή του αέρα μέσα και έξω από τους πνεύμονες
- Ενίσχυση και διεύρυνση του καρδιακού μυός, βελτίωση της αποτελεσματικότητας της άντλησης και μείωση του καρδιακού ρυθμού ηρεμίας, γνωστή ως αερόβια περιποίηση
- Βελτίωση της αποτελεσματικότητας της κυκλοφορίας και μείωση της αρτηριακής πίεσης
- Αύξηση του συνολικού αριθμού ερυθρών αιμοσφαιρίων στο σώμα, διευκολύνοντας τη μεταφορά οξυγόνου
- Βελτιωμένη ψυχική υγεία, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης του στρες και της μείωσης της συχνότητας κατάθλιψης, καθώς και της αυξημένης γνωστικής ικανότητας.
- Μείωση του κινδύνου για διαβήτη. Μια μετα-ανάλυση έδειξε, από πολλαπλές διεξαγόμενες μελέτες, ότι η αερόβια άσκηση βοηθάει να μειωθούν τα επίπεδα Hb A1C για τους διαβητικούς τύπου 2.
- Ως αποτέλεσμα, η αερόβια άσκηση μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο θανάτου λόγω καρδιαγγειακών προβλημάτων. Επιπλέον, οι αερόβιες δραστηριότητες με μεγάλη πρόσκρουση
(όπως τζόκινγκ ή χρήση σχοινιού παρακάμπτοντας) μπορούν να διεγείρουν την ανάπτυξη των οστών, καθώς και να μειώσουν τον κίνδυνο οστεοπόρωσης τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες.
Εκτός από τα οφέλη για την υγεία από την αερόβια άσκηση, υπάρχουν πολλά οφέλη απόδοσης (Haykowsky, et al, 2005):
- Αυξημένη αποθήκευση μορίων ενέργειας όπως τα λίπη και οι υδατάνθρακες στους μυς, επιτρέποντας την αυξημένη αντοχή.
- Νεοαγγειοποίηση των σαρκομετρικών μυών για την αύξηση της ροής του αίματος μέσω των μυών.
- Αυξάνεται η ταχύτητα με την οποία ο αερόβιος μεταβολισμός ενεργοποιείται μέσα στους μυς, επιτρέποντας σε μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας για έντονη άσκηση να
δημιουργείται αερόβια. - Βελτίωση της ικανότητας των μυών να χρησιμοποιούν λίπη κατά τη διάρκεια της άσκησης, διατηρώντας το ενδομυϊκό γλυκογόνο.
- Βελτιώνοντας την ταχύτητα με την οποία οι μύες ανακτώνται από την άσκηση υψηλής έντασης.
- Νευροβιολογικά αποτελέσματα: βελτιώσεις στις δομικές συνδέσεις του εγκεφάλου και αυξημένη πυκνότητα γκρίζας ύλης, ανάπτυξη νέων νευρώνων, βελτίωση της γνωστικής
25λειτουργίας (γνωστικός έλεγχος και διάφορες μορφές μνήμης) και βελτίωση ή διατήρηση της ψυχικής υγείας.
Μερικά μειονεκτήματα της αερόβιας άσκησης περιλαμβάνουν (Chien, et al, 2000):
- Τραυματισμοί εξαιτίας επαναλαμβανόμενης άσκησης με μεγάλη πρόσκρουση, όπως η απόσταση.
- Δεν είναι μια αποτελεσματική προσέγγιση για την οικοδόμηση των μυών.
- Μόνο αποτελεσματική για απώλεια λίπους όταν χρησιμοποιείται με συνέπεια.
Τόσο τα οφέλη για την υγεία όσο και τα οφέλη απόδοσης ή τα «αποτέλεσμα της προπόνησης» απαιτούν ελάχιστη διάρκεια και συχνότητα άσκησης. Οι περισσότερες αρχές προτείνουν τουλάχιστον είκοσι λεπτά να εκτελούνται τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα.
Ο ίδιος ο Cooper ορίζει την αερόβια άσκηση ως την ικανότητα να χρησιμοποιεί τη μέγιστη ποσότητα οξυγόνου κατά τη διάρκεια εξαντλητικής εργασίας. Ο Cooper περιγράφει μερικά από τα σημαντικότερα οφέλη για την υγεία από την αερόβια άσκηση, όπως η απόκτηση αποτελεσματικότερων πνευμόνων μεγιστοποιώντας την αναπνευστική ικανότητα, αυξάνοντας έτσι την ικανότητα εισπνοής περισσότερου αέρα σε μικρότερο χρονικό διάστημα. Καθώς αυξάνεται η ικανότητα αναπνοής, κάποιος είναι σε θέση να εξαγάγει πιο γρήγορα οξυγόνο στη ροή του αίματος, αυξάνοντας την εξάλειψη του διοξειδίου του άνθρακα. Με την αερόβια άσκηση η καρδιά γίνεται πιο αποτελεσματική στη λειτουργία και ο όγκος του αίματος, η αιμοσφαιρίνη και τα ερυθροκύτταρα αυξάνονται, ενισχύοντας την ικανότητα του σώματος να μεταφέρει οξυγόνο από τους πνεύμονες στο αίμα και τους μυς.
Ο μεταβολισμός θα αλλάξει και θα επιτρέψει την κατανάλωση περισσότερων θερμίδων χωρίς βάρυνση. Η αερόβια άσκηση μπορεί να καθυστερήσει την οστεοπόρωση καθώς υπάρχει αύξηση της μυϊκής μάζας, απώλεια λίπους και αύξηση της οστικής πυκνότητας. Με αυτές τις μεταβλητές αυξάνεται, υπάρχει μια μείωση στην πιθανότητα του διαβήτη, καθώς οι μύες χρησιμοποιούν σάκχαρα καλύτερα από το λίπος. Ένα από τα σημαντικότερα οφέλη της αερόβιας άσκησης είναι ότι το σωματικό βάρος μπορεί να μειωθεί αργά. Θα μειωθεί μόνο με ταχείς ρυθμούς εάν υπάρξει περιορισμός θερμίδων, μειώνοντας έτσι τα ποσοστά παχυσαρκίας (Lan, et al, 2000).
